To tas or not to tas? That's the question!

De zus is een kei in me extra naaiwerkjes te geven: poppetjes voor een vriendin, een olifant voor een collega en nu vroeg ze of ik eventueel een tas zoals deze kon maken voor nog een andere vriendin.

“Das goe” pets ,klets op men mond. Ik zal het ook nooit leren van niet te snel ja te zeggen J.
Want telkens ik iets moet maken voor iemand anders, breekt het angstzweet me al uit en komt de faalangst naar boven.

 Maar oké ik had dus "ja" gezegd en zoals altijd vraag ik dan wat extra info ;).
Antwoord van de zus:  de tas mag uit het flamingostofje, ze moet alleen een beetje groter, zelfde modelletje als die vorige, langere "litsen" hebben en als het kan ook nog wat zakjes erin ofzo.

Mmmm goed daar zat ik dan :D. Stofje was geen probleem, rap naar de dichtstbijzijnde Veritas dus dat was al in orde.
Model, moet nu juist lukken dat het vorige tasje ontstaan is uit geklungel van mezelf en ik daar dus niet echt een patroon van had.
Zakjes…. Ik heb van men heel leven nog geen zakjes gestikt in of op een tas… Lap!
Langere litsen…. peace of cake.
Update: ik had stof en ik kon langere litsen maken :D jeeei!

 

Dus internet afzoeken naar een patroon voor een grote tas. Redelijk snel één gevonden en besteld en ook supersnel geleverd gekregen.
Ik was dus content want ik had een patroon! Instructies lezen (in het Engels!) patroon bekijken en tot de conclusie komen dat ik er geen snars van begreep L.  Dit patroon was dus niet voor beginners.
En nu? Toch maar zeggen dat ik het niet kan? Eens hard beginnen wenen? Een groot stuk chocolade eten? Even rustig worden en eens goed nadenken?Het werden de 2 laatste opties alleen werd de chocolade vervangen door een ijsje J.

 

Goed, we nemen het patroonpapier en beginnen maar zelf te tekenen.
Na het tekenen volgt het knippen en dan maar weer het oude laken bovengehaald.
Te groot, te breed, te plomp, te vormloos….. pfff 3 modellen had ik al uit het laken geknipt en geen enkel was naar mijn zin.
Patroon dan nog maar eens aanpassen, veel notities nemen en natuurlijk was toen mijn laken op!

Dan proberen we het maar uit een goei lapke stof (is dit wel een goed idee, Anke?).
De zakjes stikken werd wat improvisatie, want ik vond nergens een deftige uitleg,  maar na enkele uren (ja, ik ben niet van de rapste ;)) ontstond model 1.

 

Ik was al een beetje tevreden, maar vond toch dat de tas vanboven niet breed genoeg was dus nog maar eens het patroon aanpassen en opnieuw van nul beginnen. Weer wat uren later werd tas 2 geboren. En gelukkig was deze bovenaan wel breed genoeg. OEF!

 

Nu gaan de foto’s van de testmodelletjes (de definitieve zal nog voorzien worden van een magneetsluiting en tassenband) naar “de andere vriendin” en zullen we nog even moeten afwachten wat haar verdict is.
En als het goed is kan ik aan haar tas beginnen en dan maar hopen dat er niks misgaat!
Fieuw dit tassenexperiment heeft me heel wat zweetdruppels gekost!!!
Maar we zullen het maar van de positieve kant bekijken ik heb er 2 grote tassen bij ;).